Het zeeforelvirus heeft weer toegeslagen. Zoals ieder voorjaar. De nodige vliegendozen waren aangevuld. We waren goed voorbereid. Vooral Dick, hij kon een keuze maken uit veertien dozen!

Zou de algenplaag deze keer roet in het eten gooien? Het leek er in ieder geval wel op. Slechte berichten van troebel water. Toch werden de eerste vissen al weer gevangen, dus we gingen er voor.

Evert en Dick hadden, bij wijze van grap, voor ieder van ons nieuwe petten laten borduren met aan de ene kant de Deense vlag met onze naam eronder, aan de andere kant in “kingfisher blue” de tekst: SEATROUTSPECIALIST….. Ahum! Ik zet die pet niet op in de winkel! De mannen van Go Fishing zullen zich rot lachen!





Op de heenreis zouden we eerst bij de hengelsportzaak Korsholm in Skjern op West Jutland aandoen. De Skjern Å, één van de beste zalmrivieren van Denemarken komt hier vlakbij uit op het Ringkøbingfjord. In 2010 werden op deze rivier 1149 zalmen gevangen, waarvan tweederde werd teruggezet. De weg naar Skjern komt over deze rivier. Auto’s in de berm en veel vissers langs het water. Het zalmseizoen was net geopend.

Na wat bindspullen gekocht te hebben reden we door naar het Koldingfjord, waar we elk jaar eerst gaan vissen, voor we Fünen op gingen.

Het fjordwater was licht troebel, maar dat hadden we thuis al vernomen. Maar wat we ook probeerden, aanbeten bleven uit. Alleen Dick, die samen met Arno de ondiepe arm opzocht, verspeelde er één. Teleurgesteld sloeg hij zijn vlieg weer op het water, welke gelijk weer gepakt werd. En weer schoot de vis los. Bij het verkassen wilde Dick via een paar stenen uit het water stappen. Net toen hij zijn tweede voet op de steen wilde zetten, verloor hij zijn evenwicht en ging volledig op zijn plaat het water in! Zelfs zijn nieuwe pet mét nieuw petlampje was nat. Dat was wel even schrikken. Arno moest toch wel even erg lachen! Zal wel een komisch gezicht zijn geweest. Helaas zijn hier geen beelden van. Dick hield er alleen een pijnlijke pols aan over. Gelukkig maar. Het had erger af kunnen lopen. Evert en Hein hebben nog een zager zien zwemmen.



Dit jaar hadden we op de landtong Wedellsborg een gedeelte van een oude hoeve gehuurd. Het huis lag vlak aan het water en was gebouwd in 1782.



De inboedel moet ook uit die tijd stammen, wat een oude bende was dat! Het ergste was dat er geen koffiezetapparaat aanwezig was. Dus dat werd de hele week met de hand opschenken. Zullen ze vast in die tijd ook hebben gedaan.

Wel een geweldige natuur daar. Tientallen reeën en fazanten hebben we gezien. ’s Avonds hoorde je het geluid van een uil door het bos galmen. De eigenaar van het huis vertelde ons dat wij ‘s nachts het tuinhek moesten sluiten, anders kwamen de reeën de tuinplanten opvreten.





Zo. 3-4
Hein was vroeg uit de veren en ging een lijntje strekken vlak bij ons huis. Om 08.00 uur was hij weer terug voor het ontbijt. Hij had geen beet gehad, maar hij had wel een bruinvis gespot. ‘’Bruin water’’ zei hij. Dat was een domper voor ons. Heb je een huis aan het water, is het bruin gekleurd van de algen..





Na het eten gingen we naar Torø. Maar ook hier rood/bruin water. Je kon je voeten niet zien tijdens het waden. Het voelde ook beduidend kouder aan dan in het fjord. Vlak bij me draaide nog wel een vis, maar het vertrouwen was laag. Auke, Evert en Hein waren een heel eind verder aan het vissen. Dus de jongens gebeld dat we het hier niet zagen zitten en naar het fjord gingen. Zij bleven nog even en gingen wat stekken in de buurt bevissen.



In de noord arm was het water vrij helder. Er stond een Deense spinvisser die later gezelschap van zijn maat kreeg. Arno en Dick gingen ruim voor hem het water in. Ik liep hem voorbij en ging achter hem het water in. Na een uurtje werpen voelde ik een tik. Zo snel mogelijk doorstrippen en hij pakte de vlieg gelijk weer. Yes! Mijn eerste zeeforel! Een mooie stevige fjordvis van 54 cm. aan de Pattegrisen. Ik was er blij mee. Ik was van de nul af. De spinvissers hebben we niks zien vangen.





Hein, Evert en Auke hebben die middag nog drie stekken bevist. Helnaes, Avernaes Bucht en Sandager Naes. Zonder resultaat en overal troebel water.

Ma. 4-4
Tijd voor ons jaarlijkse Go Fishing bezoek. Vier van ons kochten een drijvende schietkoplijn, die we buiten even mochten proberen. Dat werpt wel als een speer, zeg! Evert had er al één, maar die paste niet bij zijn hengel. Deze heb ik van hem over genomen. Ik heb nog een stevige waadstok aangeschaft. Het is een Lawson geworden.

We kwamen aan de praat met een Deen, die de dag er voor met de spinhengel een 82-er van 6.2 kilo gevangen had! De vis van zijn leven. Foto staat op Fangster en op Go Fishing blog. Aan de oostkust scheen het water helder te zijn, dus met NW-wind konden we daar lekker zwiepen. Het werd Risinge Hovd, een stek met helder water en veel gladde keien. Ik was blij met mijn waadstok. Zonder blijft een hachelijke onderneming. Maar ook hier geen leven, dus verkassen. Nog wel meerdere bruinvissen mogen zien. We wilden onze landtong Wedellsborg proberen. Er stond een stevige wind op de kop. Arno ving zijn eerste zeeforel aan een fel roze visje van Dick.







Het werd inmiddels al donker toen ik in de verte de anderen één voor één het water uit zag gaan. Tijd om te kappen. Nog één worp dan. Je hoopt toch zo op die bekende beuk op de hengel, maar helaas.



Di. 5-4
Dinsdag zou een regendag worden met veel wind. De wind was gedraaid en kwam uit de Zw-hoek. Aan de zuidkant van het Koldingfjord hadden we de wind schuin achter. We gingen allemaal zo onze eigen weg en verspreiden ons over een gebied van zo’n kilometer. Evert kreeg eindelijk zijn eerste aanbeet aan de bovenste vlieg, een roze cdc-garnaal. Hij mocht een 40-er vangen. Even later kreeg hij weer een aanbeet. Een harde beuk op de hengel, toen was het over. Alles kwijt! 29.00 mm. Fluorcarbon! Daar ben je wel even ziek van.



Arno had ook pech die dag. Hij brak zijn Scott zonder enige aanwijsbare reden. Gewoon tijdens het werpen nog wel. Stukje van de top af, driewerf shit!



Naar wat gegeten te hebben verkasten we nog even naar de noordkant van het fjord. Arno wist zijn tweede vis te vangen aan de roze garnaal. Een kleine weliswaar, maar onder deze omstandigheden mag je blij zijn met elk visje.



Hierna zijn we nog doorgereden naar de zuidkant van het Vejle fjord. Maar met een uurtje hadden we het hier ook bekeken. In het donker reden we naar huis, waar we verwelkomd werden door een koppel reeën op het bospad.

Wo. 6-4
Er waaide een harde Zw. wind die dag. We zochten beschutting aan de noordkant van het eiland bij Tørresø Strand, een prachtige stek met helder water en mooie bodem. Maar na een paar uur werpen met zes man zonder aanbeet, wordt het tijd voor een andere plek. Hasmark Strand werd het. Weer zo’n mooie stek maar ook hier hetzelfde verhaal.



We hadden nog een paar uur voor het donker werd en Hein stelde voor om Torø nog een kans te geven. Hij had waarschijnlijk een voorgevoel. Nog steeds troebel water en koud, maar je weet nooit natuurlijk. Ik voelde al snel een trilling in de top. Vis? Klein zeeforelletje? Het bleek een klein, vals gehaakt platvisje te zijn.



Evert viste met zijn nieuwe schietkop en ving zijn tweede forel aan de roze cdc-garnaal. Dick, die 30 meter rechts van mij stond ving eindelijk zijn eerste zeeforel op een oranje garnaal. Even later kreeg hij nog een tik op zijn hengel.



Hein, die een eind weg was gelopen, ving met één van zijn laatste worpen in de schemer zijn eerste van 68 cm. aan de Pattegrisen! Hij haakte hem op een halve meter water. Een dik persoonlijk record voor Hein, we waren blij voor hem.





Do 7-4
Onze laatste dag was aangebroken. Één van de mannen had bericht gekregen van het thuisfront dat een familielid was overleden. Na wat beraad besloten we om een dag eerder naar huis te rijden. De oude keet even schoon gemaakt, voor zover dat mogelijk was, en toch nog maar een paar uurtjes naar Torø. Er waaide een keiharde wind, maar op een bepaalde plek hadden we hem schuin achter. Na zo’n uur vissen voelde ik een duidelijke tik op mijn hengel. Ik moest gelijk denken aan de dvd die we gisteravond bekeken hadden, waarop Claus Eriksen vertelde dat wanneer je een tik voelde, je een lange, langzame haal moest maken, gevolgd door een felle strip. En zo geschiedde. Tijdens die felle strip werd de Kobberbassen vol gepakt. Heerlijk! Zeeforel-goeroe Claus moet je nooit tegen spreken. We ‘vreten’ zijn films. Het bleek een zeeforel van 47 cm. te zijn. Niet veel later was ik mijn zijlijntje kwijt en heb ik de leader vervangen. Ik viste nu allen nog met de Pattegrisen, en pakte zowaar nog een kleintje.



De rest van de crue kreeg geen beet.

Alleen Auke is visloos gebleven, helaas. Misschien volgend jaar toch maar een paar weken later? Vis of geen vis, ik zou het in ieder geval niet willen missen!

Bert Jans