26 juni, De vis- barbeque dag van de Kingfisher,

Al een paar jaar achtereen bezoek ik die zeer gezellige visdag van die opmerkelijk aardige Kamper vliegvis club, de Kingfisher. Dit was geloof ik mijn derde keer. Ik kom dan ook met mijn eigen boot. Zoals ook anderen met hun eigen boot komen. Die kleinere boten zijn bedoeld om mensen op leuke plekken neer- cq af te zetten en die ook met enige regelmaat van drankjes en voedsel te voorzien. Ik ben –min of meer- verantwoordelijk voor een aantal van hen. Zo’n taak/verantwoordelijkheid drukt zwaar vrienden... Je zult er -op het eind van de dag- maar een zijn vergeten! Hoor je op de radio: “Pas dagen later werd het totaal uitgehongerde lid Gerard B. van de Kingfisher door een trauma helicopter van een eiland gehaald. Hij is na drie weken revalidatie en veel kippesoep...” Nu ja ’t zal je overkomen! Aanvankelijk kom ik er achter dat mijn boot nu al scheef hangt van de vele tassen met eten en drinken. Maar goed. Na een vriendelijk inleidend woord van voorzitter Marcel Eibrink (eea wordt trouwens achter zijn huis gehouden) hijst eenieder zich op die schitterende sleepboot de Verona (Wat leuk trouwens dat de eigenaar Casper hiervoor altijd weer ‘te porren‘ is.)



Er is meestal een bellyboat groep en een waadgroep. Als iedereen aan boord is varen we weg. Na een half uurtje meren we af in een haventje, dat haventje is gesitueerd in een van de eilanden. Hier worden de luitjes uit geladen en er worden groepjes gevormd. Ik had –geloof ik- 5 man en zelfs een vrouw in de boot. Bellyboaters. Die breng ik natuurlijk naar topstekken... ehh... maar dat valt toch –aanvankelijk- een tikje tegen.



Gelukkig is het weer is mooi en de wind mild. Overal zie ik vogels en hoor zelfs een Wielewalen in de hoge Olmen. Met regelmaat bevoorraad ik ‘mijn’ mensen. Op het laatst van de dag “Moet er nog iemand wat?” komt er zelfs niemand meer naar me toe. Iedereen zit vol. Blijkbaar. Het is inderdaad jammer dat er zo ‘weinig’ voedsel aan boord is... Mijn hemel! De worst en kaas zijn wel snel weg, valt mij op. Iemand suggereert een lekkere haring (met ui) voor de volgende keer. Lijkt mij trouwens ook wel wat. Van vissen krijg je blijkbaar een hartige trek.



Maar het is geen culinaire kruistocht, want we zijn hier immers om te vissen, ook al lijkt dat soms volledig anders. Binnen mijn taak als parlevinker hoor ik wel-als ik word aangedaan- over ‘baarsjes’ en af en toe een klein voorntje. De visserij blijkt aanvankelijk niet dik. Dat wordt het wel als een paar haren het eiland gaan ronden. Ik kan daar –door de ondiepte- met mijn boot niet komen. Die eiland ronders vangen zich het schompes, iets wat mij zeer verblijd. Mooie voorns- ruisvoorns en ook winde. Kijk daar gaat het immers om. Ook op andere plekken worden ‘ze’ soms flink geraakt, hoorde ik later! Het is veel beter dan vorig jaar!






Als ik helemaal niet meer weet hoe ik moet gaan zitten, komt de verlossende sleepboot er gelukkig weer aan. Iedereen wordt weer ingeladen en met rooie koppen varen we terug. De roodste kop blijk ik zelf trouwens te hebben want die slaat breed door op de ‘Schaal van Bietje’. Wat hadden we een mooie dag! Maar we zijn er nog niet. Aangekomen bij de tent wacht ons een barbeque die zijns gelijke nimmer zal kennen.






Het is welliswaar –qua hoeveelheden- allemaal weer ‘wat krapjes bemeten’... maar er loopt een Labrador rond die op het laatst bijna niet meer lopen kán. Het dier trekt een spoor met zijn buik en dat doen sommigen van ons trouwens bijna ook. We worden gelaafd met uitstekend voedsel en natuurlijk met die zwaar verdiende sterke drank. Wat mij opvalt zijn vooral de hartelijke gesprekken en de schaterende lach. Die avond lig ik opmerkelijk vroeg in bed. Ik droom van een grote wateroppervlakte, prachtige wolken, wielewalen, een kneterend heet hoofd en een erg zere kont. Waarvan akte. Volgend jaar zeker en graag weer! Dank jullie wel Kingfishers! Ad Swier.